« Powrót do wyników wyszukiwania
Siarczan amonowo-glinowy (E523)
| Grupa |
Funkcja |
Szkodliwość |
| Regulator kwasowości |
Buforująca, Regulująca kwasowość, Stabilizująca |
Niekorzystny |
| Najczęstsze skutki stosowania lub przedawkowania |
| Połknięcie dużych ilości tego związku może wywołać uczucie palenia i pieczenia w jamie ustnej, biegunkę oraz wymioty, mdłości. W małych dawkach związek ten jest jednak uznawany za bezpieczny. Glin może powodować zmniejszone wchłanienie witamin z grupy B. Po wchłonięciu bardzo dużych ilości soli amonu może dojść do dpadku ciśnienia krwi, zapaści, zaburzeń osrodkowego ukladu nerwowego, skurczów, stanów oszołomienia, porażenia oddechowego i hemolizy. |
| Zastosowanie |
| Żywność: mąka, produkty mączne i zbożowe, proszek do pieczenia, kandyzowane, krystalizowane lub lukrowane owoce i warzywa, białko jaja. |
| Pochodzenie substancji |
| Związek syntetyczny. Otrzymywany z siarczanu glinu. |
| Kraje w których substancja jest zakazana |
| Australia |
| Poza żywnością stosowany również |
| Uzdatnianie wody, produkcja klejów pochodzenia roślinnego, cementu porcelanowego,środków ochrony roślin, tekstyliów wodoodpornych, odczynników do analizy chemicznej. Garbarstwo, farbiarstwo. |
| Metabolizm |
| Wchłanianie zachodzi w niewielkiej ilości, ponieważ w przewodzie pokarmowym dochodzi do powstawania nierozpuszczalnego fosforanu glinu. Aluminium może być odkładane w organizmie w sercu, śledzionie i kościach, nie zauważono jednak by powodowało to zmiany w tych tkankach. |
| Dopuszczalna dzienna dawka |
| 7 mg/kg m.c. tygodniowo (obejmuje wszystkie źródła glinu w żywności) |
| Ciekawostki |
| W przyrodzie występuje jako minerał - ałun glinowo-amonowy (tschermigit). |
