« Powrót do wyników wyszukiwania
Ester etylowy kwasu p-hydroksybenzoesowego (E214)
Inne nazwy: P-hydroksybenzoesan etylu
| Grupa |
Funkcja |
Szkodliwość |
| Konserwant |
Substancja konserwująca |
Niekorzystny |
| Najczęstsze skutki stosowania lub przedawkowania |
| U niektórych ludzi estry kwasu benzoesowego mogą uwalniać histaminę i w ten sposób być przyczyną pseudo-alergicznych reakcji. Może wywołać pokrzywkę, reakcje alergiczne, łuszczenie i swędzenie skóry, a także anafilaksję. |
| Zastosowanie |
Żywność: żelowe powłoki przetworów mięsnych (parzonych, peklowanych lub suszonych); pasztety, produkty mięsne poddane obróbce cieplnej, sneksy zbożowe i ziemniaczane i orzechy w polewach, wyroby cukiernicze (z wyjątkiem czekoladowych).
Kosmetyki: kremy nawilżające, kremy do opalania, mydła i inne. |
| Pochodzenie substancji |
| Związek syntetyczny. Na skalę przemysłową otrzymywany z toluenu, a następnie poddany estryfikacji. |
| Kraje w których substancja jest zakazana |
| Australia, Kanada, Usa |
| Poza żywnością stosowany również |
| Farmacja: dodawany do leków w postaci kremów, rzadziej maści, głównie do preparatów zawierających steroidy. Stosunkowo często obecny w lekach przeciwcukrzycowych i znieczulających. |
| Metabolizm |
| Estry etylu, metylu i propylu oraz ich sole sodowe są dobrze wchłaniane w przewodzie pokarmowym. Połączenie esrowe łatwo ulega hydrolizie i wraz z moczem wydalany jest wolny kwas p-hydroksybenzoesowy, a także kwas p-hydroksyhipurowy i inne metabolity. |
| Dopuszczalna dzienna dawka |
| 10 mg/kg m.c. dziennie (ilość ta odnosi się wspólnie do spożycia E214, E215, E218 i E219) |
| Ciekawostki |
| Związek należący to parabenów, które są słabymi alergenami kontaktowymi. Alergizują głównie osoby dotykające żywności. Natomiast jej zjedzenie powoduje prawie całkowite rozłożenie tych związków i raczej nie wywołuje alergii pokarmowej. |
