« Powrót do wyników wyszukiwania
| Grupa |
Funkcja |
Szkodliwość |
| Słodzik |
Utrzymująca wilgotność, Nośnik, Wypełniająca, Słodząca |
Niekorzystny |
| Najczęstsze skutki stosowania lub przedawkowania |
| Szczególnie powinny go unikać osoby z cukrzycą oraz dzieci, kobiety ciężarne i karmiące. Może podrażniać żołądek, być przyczyną anafilaksji i pogarszać pracę nerek. Spożyty w nadmiarze powoduje także mdłości, wymioty i biegunki. |
| Zastosowanie |
Żywność: produkty niskokaloryczne, wyroby cukiernicze, czekolady, lizaki, gumy do żucia, suszone owoce, desery o obniżonej zawartości cukru, produkty do smarowania pieczywa, sosy, musztardy, likiery, mrożone ryby, skorupiaki i mięczaki.
Kosmetyki: do układania włosów, kremy do rąk. |
| Pochodzenie substancji |
| Związek syntetyczny. Otrzymywany poprzez uwodornienie fruktozy uzyskiwanej ze skrobi lub sacharozy (cukru stołowego). Może być także wytwarzany na drodze fermantacji bakteryjnej fruktozy. |
| Poza żywnością stosowany również |
| Medycyna: środek moczopędny dożylnie stosowany w przypadku oligurii (skąpomoczu), zatrucia lub w celu zmierzenia wydolności nerek. Mikrobiologia: podłoża do hodowli bakterii. |
| Metabolizm |
| Bardzo powoli i w niewielkim stopniu ulega wchłonięciu w jelitach, wykazuje właściwości przeczyszczające. Mannitol jest przekształcany do fruktozy, a następnie metabolizowany w szlaku glikolitycznym. |
| Dopuszczalna dzienna dawka |
| Nie ustalono |
| Ciekawostki |
| D-mannitol jest bardzo rozpowszechniony w przyrodzie: występuje w wielu gatunkach roślin, alg, grzybów i niektórych bakteriach. L-mannitol nie występuje naturalnie. W Japoni bardziej popularna jest metoda naturalnego pozyskiwania mannitolu poprzez ekstrakcję wodorostów oraz roślin, np. platanu. |
