Tytuł wpisu w pamiętniku odchudzania:
Pierwszy dzień

dzień pierwszy...no tak,- człowiek wstaje pełen optymizmu(ze tym razem się uda- jak nie,jak tak) dzisiaj sobota- a ja już oczy otworzyłam o 5.30- cholera jasna do 9 muszę czekać na śniadanie , a żołądek już się do kręgosłupa przykleja..dobra, dobra..dam radę ..no przecież w grupie wsparcia jestem, no i jak to tak? zeby już przed śniadaniem się poddać ...dam radę ...w mordę ...już się kiszki odezwały ...muszę usnąć bo zwariuje...w końcu bloga 9 rano...żarcie ...już biegnę do kuchni-partner mi śniadanko zrobił -pełna nadziei,ze się zapcham,a tu szczeka do ziemi...widok: pół kromki chleba,ser i kiwi...no dobra i jak to teraz jeść?!? Kochanie moje podało mi widelczyk do deseru i z szyderczym uśmiechem do mnie "smacznego"...wchłonęłam ta drobinkę zwana " śniadaniem " w pare sekund- no może minutę mi to zajęło ...a co teraz? Do 13 to ja anorektyczka będę - nieważne , jest herbata i fajeczka...a teraz do pracy... W pracy...ludzie jedza!!"chcesz trochę ?" " weź kawałek" " ach jakie dobre, napewno nie chcesz?" No do zawału co mnie niedoprowadzili..ja grzecznie "nie dziękuje "...a za myśli moje to dozywocie lekka ręka by mi dali...czas mija,powoli..ja chce do domu- obiad gotować , no niech szybciej ta cholerna 13 będzie ...ja wszystko zjem,obiecuje, nie będę narzekać ,ze nie dobre i ble...12.30-czas do domu spadać ...obiad,obiadzik, obiadziunio...ugotowane,zjedzone,talerz wylizany...i tak mało troszku...jakieś ciasteczko by się zjadło ,ale nie, nie można , w jadłospisie nie ma- zakazany owoc...Boże ...ja chce troszkę  cukrów prostych albo chipsów ...ale dam radę ...chyba...a teraz aby do kolacji