nakrettka

chyba troszkę się obawiam samej siebie

Odejdź, przestań mnie gnębić
pragnę resztę życia normalnie spędzić
więc mnie opuść!
Choć ja wciąż się kurczowo ciebie trzymam
Ty bądź silna
i dla mojego dobra mnie zostaw
Chociaż - ani dla mnie ani dla ciebie
nie będzie to drobnostka
lecz już nie potrzebujemy siebie nawzajem!
Zrozum to.
Odejdź
lub zaakceptuj rozstanie.

nie, nie dam się. będę ponad to.
czy będę?
nie wiem, ale za wszelką cenę spróbuję.
"Unhappy girl
Fly fast away
Don't miss your chance
To swim in mystery
You are dying in a prison
Of your own device..."
(The doors - Unhappy girl)
Tak dokładnie jak mówią słowa piosenki
Umieram w więzieniu, które wzniosłam.
Otóż - nie umrę w więzieniu, które wzniosłam.
Coraz więcej spraw do mnie dociera.
Choć wiem, że mam anoreksję,
to to wszystko jest jakby obok. Prawda?
Ale nie może być.
Mam cholernie dużo powodów do motywacji.
1.Chcę zacząć rok szkolny jak człowiek.
Nie mówię o tym, że mam zamiar zaczynać go z wagą w normie,
bo to niemożliwe. Nie przytyję tak szybko.
Ale mogę go zacząć z siłą witalną.
W drugiej połowie roku szkolnego, a szczególnie pod koniec byłam osłabiona,
apatyczna, nie mogłam się skupić na niczym.
Snułam się korytarzami jak trup.
TERAZ TAK NIE BĘDZIE.
Skupię się na nauce, i niczego nie zawalę.
Na pewno nie przez brak siły spowodowany nie jedzeniem.
Mam dwie szkoły (jeszcze muzyczna) więc muszę mieć dużo siły.
Na prawdę, jakkolwiek to zabrzmi
ale ten moment był idealnym na zdanie sobie sprawy z choroby
i na walkę z nią. Wakacje właśnie.
Połowa wakacji już minęła.
Wakacje zostały mi ofiarowane jako czas na walkę. Musiałam odwołać zaplanowane wyjazdy, nawet te opłacone. Rodzice nie mogli nigdzie mnie puścić, ze względu na zdrowie. I dostałam szansę, że nie pójdę do szpitala na wakacje, tylko wykorzystam czas w domu. I innej szansy nie dostałabym - w każdej chwili mogą mnie zresztą wpakować do szpitala.
Ale to jest coraz dalej, widzę to czuję to wierzę w to.
Przede mną jeszcze sierpień i nie poddam się!

Dziś okropny, senny dzień.Zupełnie nie wiadomo, co robić.Deszcz,niskie ciśnienie,wszechogarniająca senność.Kawa,borówki,maliny,gorzka czekolada,film,książka.
Chyba jednak pomimo mżawki pójdę się przejść, muszę wywietrzyć głowę.

Życzę wam wszystkim powodzenia :)
(middle - trzymam kciuki za ciebie!!!)

Nie będę pisała jadłospisów. Przynajmniej przez jakiś czas.
Po co mam uświadamiać siebie i wypisywać co jadłam?
W jakim celu mam uświadamiać o tym inne osoby? Komuś to coś da? Wątpię.
A uświadamianie samej siebie i cofanie się wstecz myślami do tego, co przez cały dzień zjadłam, nie jest w moim przypadku najlepszym rozwiązaniem.

Dziewczyny, za mną coraz więcej sukcesów, przynajmniej ostatnio.
O porażkach nie myślę.
Nie daję dojścia głosowi. Nie daję prawa głupim myślom.
Nie mogę tego zrobić, nie mogę tego zrobić, nie mogę tego zrobić.

Patrzę na ludzi i obserwuję ich.
Jak wyglądają, co jedzą, jak się przy tym zachowują.
Od nich uczę się normalności.
Wczoraj zjadłam mnóstwo. 2 gofry, 2 lody, 2 kawałki ciasta, jagodziankę, owoce i jeszcze inne rzeczy...
Ale kogo to obchodzi? Kogo obchodzą kalorie?
-"Mnie. Przecież mnie obchodzą kalorie." "Mnie?" -
Otóż, mnie na pewno nie. Byłam u przyjaciółki, było miło. Była szczęśliwa i myślę, że zdziwiona, widząc mnie wsuwającą 2 gofry pod rząd, zapiekanki, lody, ciastka i tego typu rzeczy. Ale zrobiłam to dla niej.
Nie chciałam odstawać; ona jadła, więc ja też.
Przytyć muszę tak czy inaczej. A sondą się tuczyć nie dam.

Miałam siłę, żeby nie jeść. Żeby odmawiać sobie wszystkiego.
Doprowadziłam się do tego stanu. Wyniszczyłam się.
A teraz używając tej samej siły, muszę obrócić to w drugą stronę.
Nauczyć się wszystkiego od nowa.

Wiecie co? Chcę żyć.
Chce mieć rodzinę, dzieci. Chce mieć przyszłość.
Chce być szczęśliwa!

+ przybyło mi 0,5 kg :) Teraz tylko nie mogę tego zgubić.

Mam ochotę na loda z polewą.
"Loda z polewą? to nie dla ciebie!" "za dużo kalorii!" "i po co ci to? lepiej wypij czarną kawę"
i wiecie co?
kupuje loda. i śmieje się anoreksji w twarz ^^

nie piszę swojego jadłospisu w celu chwalenia się, że mało czy dużo. po prostu chcę mieć dokąd spojrzeć, żeby ocenić jak tak na prawdę jest. albo otrzymać ocenę jak jest, bo mi jest niestety niezmiernie trudno racjonalnie określić ilość spożywanego pożywienia. mi się zawsze wydaje dużo.
choć po cichu liczę też, że może któraś z dziewczyn udzielających się w temacie "dieta na przytycie", szczególnie olik lub ilcia, które spożywają mikroskopijne ilości pożywienia i skrzętnie wszystko ważą, zaczerpną z mojego jadłospisu inspiracje.
choć raczej moja nadzieja próżna.

śniadanie - i tu coś wow - odkryłam kefir z konfiturą firmy piątnica. niebo w gębie, polecam każdemu na spróbowanie! jadłam dziś z konfiturą truskawkowo-jabłkową, ale w lodówce inne smaki czekają na swoją kolej ; ) ma on 200g. + 2 kromki chlebka ze śliwką z masłem i wędliną.
2 śniadanie - wielka micha porzeczek (białych i czerwonych)
- garść wiśni
potem - lód włoski w polewie jagodowej (i miałam niestety dość spore wyrzuty. ale to nic, walczę.)
- 5 morel
obiad - rybka smażona, cały brokuł
podwieczorek od razu po obiedzie :p - micha wiśni, godzinę potem jabłko
kolacja - miseczka buraczków. (babcia zrobiła dziś i były pyszne, cieplutkie prosto z gara <3)

jutro jadę nad morze, do przyjaciółki.
może uda mi się przemóc i zjeść zapiekankę albo coś w tym stylu?
kto wie, kto wie.