agni7chan

Od lata dużo się zmieniło, waga w górę, odeszłam we wrześniu z pracy, siedzę w domu i wariuję.

Ostatnio wiele się działo z moją psychiką... Zawaliłam tamten tydzień, przez 5 dni się objadałam, viva napady! Powróciły! Co prawda nie było to 10 000 jednorazowo, ale do 5000 dobijałam.
Nie dlatego, że byłam głodna. Bo nie byłam.
Coś pękło. Nie wytrzymuję napięcia. Teraz staram się rozładowywać stres na różne sposoby.
Jestem Kompulsyjnym Żarłokiem. Z tego się nigdy nie wychodzi.
Nie pomogą diety, sport itp - muszę zmienić sposób myślenia. Ale jak?
Chcę być wreszcie taka, jaką byłam dawno temu. Jeśli nie mam nadwagi (co rzadko się zdarza), mam dziecięcą sylwetkę - nieduży biust, zero wcięcia w talii, wąziutkie bioderka, taka TUBA. Teraz zaczynam być własnie do takiej tuby podobna. Nawet się już z tym pogodziłam.

Że nigdy nie będe szczupła jednocześnie mając duży biust (przy wadze 80-90 kg miałam 85F)
Że nigdy nie będę miała kobiecej talii i apetycznych bioder nie mając nadwagi
Że będę musiała ukrywać brzuch albo to, co po nim zostanie...

I wiele wiele innych aspektów.
Co z tego,że schudłam?

Jeszcze tyyyyle przede mną...

Ale ok, nie będę przynudzać!

Drugi etap rozpoczęty! Do stracenia co najmniej 10 kg (to już "tylko" 10 kg)

Właśnie ssę zamrożone kostki kawy i modlę się, żeby jutro zadzwonili i zaprosili mnie na rozmowę. Musze mieć pracę!!! Bo zwariuję...