inaczej

Wreszcie mnie dopadło. Wprawdzie się nie złamałam, efekty narazie są zaskakujące, ale ledwo dałam radę. Nie dość, że cały dzień jestem wściekle głodna, niby-dietetyczka z serwisu nie odpowiada na maila wysłanego prawie tydzień temu (tydzień to trochę więcej niż 72 godziny:/), to jeszcze w programie ćwiczeń na dziś znalazły się pompki, których nie potrafię zrobić ani jednej:((((. Do dupy.

Miało być 0,7 w tydzień. Tydzień jeszcze nie minął, a już jest 1,8:). Może dlatego, że trochę oszukuję i zamiast bułek jem wase:).

Jak ślicznie świeci dziś słoneczko. Zrobiłam sobie z tej okazji bardzo długi spacer, oczywiście myśląc głównie o spalaniu kalorii, ale też napawając się wiosennym powietrzem.

Narazie głównym zauważalnym efektem mojej diety jest istotna poprawa samopoczucia i mega zastrzyk energii. Nawet wstałam dziś wcześniej bez problemów, a zawsze w soboty spałam do 11!! A może to nie dieta, tylko wiosna?

Dzisiaj udało mi się wszystko. Nie zaniedbałam ćwiczeń i jadłam tylko to, co mi dieta nakazała. Jeszcze cały czas mam zapał i silną motywację, więc nie było trudno. Jutro się zważę i pomierzę, coby móc potem kontrolować postępy. Strasznie się boję, że nie wytrwam długo.

Wczoraj pierwszy dzień diety Vitalii. Pierwsze wrażenie raczej pozytywne. Głównie ze względu na możliwość wymiany (nie zniosłabym chyba samych słodkich posiłków, a tak mi się pierwszy dzień ułożył). Jestem (in +) zaskoczona tym co i w jakich ilościach mogę jeść. Przy tak fajnie skomponowanych posiłkach nie powinnam mieć problemów z podjadaniem. Wczoraj nie miałam. Niestety nie udało mi się wsiąść na rower, bo wróciłam do domu jak już było ciemno (tak, wiem, każdy pretekst jest dobry).

Pełna nadziei i optymizmu zaczynam dzień drugi:).

Właśnie kupiłam dietę + fitness. Opcja miesięczna - nie ufam jeszcze:). Wydane pieniądze powinny mnie dostatecznie zmotywować. Zaczynam w środę. Narazie przygotowuję się psychicznie;).

 

Początki zawsze są trudne. Mnie najtrudniej jest dzielić się z wami moimi problemami wagowymi. Wstydzę się potwornie, że nie potrafię panować nad swoim organizmem. Że to ja jestem dla niego, a nie on dla mnie. To takie żałosne. Takie nieprofesjonalne;). Mam cichą nadzieję, że jeżeli będę zwierzać się wam z postępów odchudzania, będzie mi zwyczajnie głupio się poddać, albo nawet chwilowo ulec. Jesteście strażnikiem mojego sumienia:).

 

Witam wszystkich trochę nieśmiało i bardzo serdecznie. Pobędę tu pewnie trochę, bo do zrzucenia mam dużo. Liczę, że będzie nam się miło współodchudzało:).