controlfreak

Jełczejące gdzieś wewnątrz sny, początkowo słodkie i niewinne,
w końcu staną się ścigającym Cię koszmarem,
punktem drażliwym jak wrastający w mięso paznokieć.
Impuls, który uderza zawsze po czasie,
echem drgań w zakończeniach członków, lękiem, wspomnieniem czy błogością.
W kąciki ust, uniesione wciąż jeszcze w miękkim uśmiechu,
gdy rdzeń zanosi się już pierwszym drżeniem języka sztywniejącego jadem.
W ciemności sali kinowej
wybuchamy śmiechem w niewłaściwych miejscach akcji,
pakując do ust uprażone złudzenie odnajdywania się w każdym
z obrazów testowych.
Spoglądając na ekran zawsze zza przymkniętych oczu,
gdy projekcja dzieje się przede wszystkim w mojej głowie,
a każda klatka jest jak wytknięcie palcem,
złośliwy chichot gdzieś z wnętrza,
gdy nie potrafię przysłonić twarzy woalką dystansu,
wystawiwszy sobie pochlebną recenzje.
Gdy z ust wydobywa się tylko szczery jęk na niekorzystne oświetlenie,
na dekoracje światów, walące się nam na głowy.
Gdy widząc trójwymiar gry wielkich plakatów multipleksów,
nie potrafię nadać sobie plakietki aktorki klasy B
Przyjaciółki głównej bohaterki, statystki, przechodnia numer 4,
którego happyendy nigdy nie kończą się sceną pocałunku,
gdy Ty zasiadasz po drugiej stronie kamery.
Wyblakła zbyt od świateł projektora,
by stać się muzą,
nim zechcesz wyświetlić mi napisy końcowe.