ikebano

pstryk!

naciskam guzik pilota..

w telewizorze rozbrzmiewa miły głos młodej spikerki...

-co dzisiaj w naszych informacjach?

tak tak! polityka, pogoda, moda.każdego dnia to samo-pomyślałam

-oraz informacja dnia: 3,5 kg mniej w tydzień!

pstryk!

chyba wybiorę się na spacer tak pięknie świeci dziś słonko!

przewracam kolejną kartkę gazety..

leniwie przeciągam stopy w futrzanych kapciuszkach..

upijam łyk herbatki...

nagle znalazłam się prawie pod sufitem..

coś huknęło, coś trzasnęło, zrobił się straszny rumor..

hahahaha!

o ja głupia...tak się wystraszyć..

zaglądam nieśmiało pod stól...

to moje kilogramy spadają z wielkim hałasem:)

siedzę kolejny dzień przy herbacie...

zwątpienie i rozczarowanie krzątają się po kuchni..

co jakiś czas zerkają w moją stronę i zagadują..

pilnują żeby przypadkiem nie przyszła mi ochota na spotkanie z radoscią..

dopiero teraz to widzę..widzę , że jestem ich więźniem...

puk!puk!puk!

ciekawe kto to?

codziennie o tej porze ktoś puka do drzwi...

ale nigdy nie otwieram..

puk!puk!puk!

ktoś nie chce dać za wygraną...

im dłużej myślę o moich "współlokatorach" i im dłużej trwa natarczywe pukanie...

nie wytrzymałam!

pobiegłam do drzwi...

z uśmiechem i nieopisaną radością stoi...szczęście!

-nareszcie moja Droga! od tak dawna próbuję się do Ciebie dostać..

i nagle okazało się się że sciany mojej kuchni mają słoneczny kolor a powietrze pachnie malinami...

skończyłam odliczać więc rzuciłam się w wir poszukiwań...

za grządką marchewki- nie ma...

pod krzakiem bzu-też nie ma...

zaraz, zaraz...

odwróciłam wzrok w stronę kałuży przy której stoi stara konewka...

haha! to optymizm nie potrafił usiedzieć w miejscu..

chociaż cały zabłocony ale się odnalazł...

szukam dalej...

nagle z wielkim hukiem przewróciła sie cała sterta łopat i grabii...

ach ta nadzieja! za nic nie potrafi schować się skutecznie...

to co, że zahaczyła o widły i troszkę się "podziobała"-naprawimy!

ale co to? pewność siebie biegnie się zaklepać:)

oj! zahaczyła o kubeł ze smołą..ale się nie poddaje, biegnie dalej..

ups! zahaczając o leżące grabie wylądowała z nosem w piachu..

kiedy my śmialiśmy się do rozpuku pewność siebie zebrała całe swoje siły i dobiegła do starego dębu żeby się zaklepać...

wtedy z kuchennego okna wychyliła sie miłość i zawołała nas wszystkich na podwieczorek, który przygotowała wraz z życiem...

więc razem z optymizmem,nadzieją i pewnością siebie posłuchałam miłości i poszłam się pokrzepić, i zasmakować wspaniałości życia. 

شطثץىضخمزשקظא٣يقﮙﭻﯓﯕﮈﺅﺞ

moja głowa "mówi" do mnie w obcym języku.

nic nie rozumiem z tego bełkotu...

ale to przecież MOJA głowa więc musi być jakiś sposób...

oczywiście że jest!!!

wyciągam z zakamarów zakurzony słownik...

kartka po kartce wertuję zapomnianą księgę...

słownik samej siebie...

jeju!

już zapomniała że język mojego JA jest całkiem prosty...

więc usiądźmy i pogadajmy...

stare dobre pogaduchy...

czy tak nie jest prościej i lepiej?

razem ze słoneczkiem wyszła też nadzieja...

wolno kiełkuje i rozwija pączki...

w duszy zagościła wiosna...

wystawiam twarz do słoneczka i łapię każdy ciepły promień...

chociaż w głowie wciąż się kręci od myśli, planów i postanowień...

a w ustach brakuje słodyczy...

uzbrojona w pelerynę Supermena staję na lini startu...

wciągam głęboko powietrze..

spinam wszystkie mięśnie...

jestem gotowa...

jak przebiśnieg wynurzam się spod "tłuszowej pierzynki"..

rozkładam kolorowe skrzydła jak motyl i lecę...

przecież to czego tak bardzo pragnę jest na wyciągnięcie ręki..

magiczny kwadracik...

leży na podłodze i swoim "szklanym okiem" bacznie mnie obserwuje...

stanąć na nim?a może cieszć się błogą nieświadomością?

hop!

wskoczyłam na niego...

nie mam odwagi zerknąć w dół...

co pokaże "szklane oko"??

cyferki migają z prędkością światła....

stop!

nieśmiało opuszczam wzrok by zobaczyć wynik...

lepiej mi było żyć w nieświadomości:)

ale właśnie ta świadomość daje siły do działania:)

stoję na brzegu rzeki...

zarzucam swoją wędkę i łowię...

na zdobycz nie muszę długo czekać...

łowię same wspaniałości i szczęście..

przyciągam na wędce to co dla mnie najlepsze..

słońce pięknie zachodzi za koronami drzew...

a ja delektuję się świeżym powiewem powietrza...

i wspaniałymi łowami...

następnym razem złowię złotą rybkę..

w sumie to jej nie potrzebuję:)

wirujące liście spokojnie zaczynają opadać...

głębie mojego życia uspokajają się, a tafla wody zaczyna odbijać spokojny świat...

pył nareszcie opadł i mogę podziwiać piękne widoki, które jeszcze niedawno były niewidoczne dla moich oczu...

nieśmiało zaczynam wynurzać się ze swojej norki..

wystawiłam nos i czuję...

czuję że już wszystko będzie dobrze!

źródełko mojej wiary i mocy zaczyna się powiększać..

już niedługo to źródełko zamieni się w prawdziwy wodospad!