mimlus

Dziś zastosowałam "odrobinę asertywności" w pracy i narobiłam sobie nieco bigosu. Ale trudno, z gumy nie jestem, świat nie opiera się tylko na moich barkach i inni którzy biorą znacznie większe pieniądze ode mnie mogliby czasem kiwnąć palcem w bucie, a nie tylko robić wokól siebie szum!! Koniec i kropka. Ale ploty już poszły...
A ja zasmarkana, z popuchniętymi oczami i bolącą głową-jak mi nie przejdzie do jutrzejszego wieczoru (jutro mam wolne w pracy) - pierdyknę wszystko i pójdę na zwolnienie! Ot, co!!!

Moja doba powinna być jak balonik- z możliwością nadmuchania!
Ten pośpiech dnia codziennego mnie po prostu dobija. Niestety mam wrażenie, że dopiero od połowy marca życie mi nieco odpuści (oby, oby!), a na razie modlę się, żeby nic nowego się nie urodziło i żebym nareszcie mogła zamknąć pewne sprawy.
A w tedy z blogością coś tu skrobnę... :)

Czas biegnie nieubłaganie... Widać to po dzieciach, wpisach na Vitalii i ... wizytach u fryzjera.

Nie tak dawno zagościłam na fotelu fryzjerskim. Pani po obróbce wstępnej przeszła do działań właściwych, czyli cięcia i suszenia. I tu "zaskoczenie":
- Oooo, widzę tu już siwe włoski, niedługo trzeba będzie farbować...
- Naprawdę???!!! A ja cały czas myślałam, że to pozostałości po moich blond pasemkach!!!

Jestem zawalona robotą- tak w domu jak i w pracy :(

Mam wielki problem.
Mój młodszy syn, lat 9,5 (!) święcie wierzy jeszcze w Mikołaja! I Wróżkę Zębuszkę! I to tak serio na serio!!
A ja mam straszny zgryz, bo nie wiem co robić.
Wydawało mi się, miałam taką cichą nadzieję, że to jakoś tak samo mu przejdzie, bezboleśnie. Tak zazwyczaj wszyscy mają- dowiadują się stopniowo, nabierają podejrzeń. A nie tak prosto z mostu...

No i nie wiem co ja mam teraz zrobić!
Nie chciałabym, żeby uszczęśliwiony poleciał do szkoły, opowiedział co mu Mikołaj przyniósł, a tam jakiś bardzo "życzliwy" kolega (a ma jednego takiego przemądrzałka w klasie) go wyśmieje.
Ale z drugiej strony - powiedzieć mu prosto z mostu, tzn, że rodzice go tyle lat
o k ł a m y w a l i ?!
Coś tam ktoś gadał o jakimś zaufaniu?...

Zupełnie nie wiem jak to ubrać w słowa. Wierzcie mi, o wiele łatwiej jest mi z nim rozmawiać o seksie, niż przyznać się, że Mikołaja nie ma!!!!!

Jestem w pracy na dyżurze. Moja młodsza pociecha jest ze mną, bo zaraz ma zajęcia z ... fizyki. Młodszy bowiem już drugi rok chodzi na zajęcia Akademii Młodych Odkrywców i na zajęcia Uniwersytetu Dzieci. W ten sposób niemalże każdą sobotę mam zajętą ;)

Być może to wymówka, ale ja NAPRAWDĘ nie bardzo mam gdzie ćwiczyć w domu. Jak się posiada pokój węższy niż 2 metry, to raczej ciężko wymachwiać łapkami ;) Mogę ewentyalnie poprzesuwać ławę, fotel i stołki i trochę powygłupiać się w pokoju dziecięcia starszego, tyle tylko, że on jest w domu wtedy kiedy ja i najczęściej siedzi z książkami porozkładanymi we wszelkich możliwych miejscach. No chyba, że mu zacznę robić pobudki ok 5 rano :)

Dziś idę na imieniny do koleżanki. Ale zamierzam nieco się umiarkować:)

Jeszcze nie dojrzałam do "ścisłej" diety, ale już tu zaglądam i mam "zamiary", więc jakieś postępy są .

Poszperałam sobie w czwartek trochę w Vitalii i zauważyłam, że mnóstwo osób, z czasów kiedy ja byłam, już nie ma :(  Smutno...
Sama Vitalia też się bardzo zmieniła i jeszcze nie rozgryzłam jej do końca.

Cmokam, papatkam i pozdrawiam :)

Od roku nie ćwiczę również w klubie fitnes. Brak kasy, czasu i podejrzewam, że to wieczorne wracanie po takich potach nie bylo bez znaczenia dla mojego ciągłego chorowania. Mimo, że się przebierałam, odczekałam zawsze trochę i starałam się nie oddychać ustami.

Ponieważ mam koleżankę wuefistkę, po kursach fitnes, która w szkole mego dziecka prowadzi taki nieformalny aerobik dla kilku nauczycielek, ćwiczę z nimi raz w tygodniu. Wiem, że to za mało. Tym bardziej, że często coś mi wypada... Ale boję się, że ma aktywność fizyczna znowu skończy się ciągłymi zwolnieniami :(

A swoją drogą czemu ja ciągle zaczynam odchudzać się głęboką zimą, zamiast latem kiedy jest łatwiej ? Aaaaaa, zapomniałam- ja lubię mieć pod górę !

Nie było mnie tu rok. Kawał czasu...
Do powrotu skłania mnie to, że ostatnio, po raz drugi w niedługim czasie, ustąpiono mi miejsca w tramwaju jako... kobiecie w ciąży! I to chyba w zaawansowanej ciąży, skoro widać przez zimową kurtkę!!!
Oczywiście to ściema (wiem to od dwóch dni na 100 % ), ale historia zatoczyła koło i po raz drugi startuję z tego samego miejsca- WAŻĘ 102 kg ! Czyli DOKŁADNIE tyle samo, gdy rozpoczynałam swoją karierę na Vitalii...
Ciekawe jak mi pójdzie tym razem
Muszę zrobić trochę porządków na swoim koncie, poczytać o nowych możliwościach vitalijkowych i -najważniejsze- poodwiedzać znajomych :)

W teorii angina minęła. Wory też nieco. Ale moje gardło chyba nie jest w porządku do końca. Mam wrażenie, że przyczyną jest wieczny katar- widmo. Niewiadomego pochodzenia. Męczący! Wstrętny!! Czepił się jak rzep psiego ogona!!!
Od poniedziałku zaczynam serię leków uodparniających- tylko czy to coś da???
Mam"niezły" humorek.
Jestem w pracy.
Z młodszym dzieckiem- musiałam go zabrać.
Obok siedzi szefowa.
Jadę prosto po pracy z wywalonym jęzorem na spotkanie klasowe.
Za Wrocław.
Muszę umyć głowę.
A w domu nienapalone.

Taaaa... życie jest ciężkie...

  :-)

Złapałam anginę- mam obolałe gardło, fontannę z nosa i wielkie wory...pod oczami, od zamartwiania się  skąd tu znowu wziać kasę na aptekę??!! Oświadczam, że moją aptekę na pewno utzymuję ja. No i ewentualnie jeszcze kilku innych klientów.
Kaktusy w gardle jakoś chowają kolce przed jedzeniem i wpierniczam, tak jak wpierniczałam- buuuu. Tylko gadać nie mogę.
Idę płukać gardziołko.