Musisz siew wybrać do psychologa.... Mam podobny prolem i bez pomocy nie dałabym rade;d

zobacz najpierw jak Ty się kretyńsko odchudzasz !!!! kopenhaska? jaka kurde kopenhaska otarłaś się o anoreksję a uznałaś, że najlepsza na odchudzanie będzie głodówa ??... niczego się nie nauczyłaś ! schudniesz normalnie na dość wysokokalorycznej diecie (jak na Ciebie skoro jadłaś 500! dziennie) np. na diecie 1500 i przejdziesz stabilizację to nic nie powinno wrócić jeśli nie będziesz się przeżerać.. głodówka to nie metoda tyle czasu a Ty jeszcze tego nie zauważyłaś?..

w 100proc rozumiem autorkę ...mam to samo już od hoho lat.  to nie wina diety a psychiki... przetestowałam już wszystko.

piggy  startujemy z tą samą wagą, ile masz wzrostu, ja 160cm

ja tłumaczę sobie w ten sposób. jak jestem na głodówce to chudnę jak jem normlnie ok 2500kcal to utrzymuje wagę,a czy tak czy tak wutrzymuje tyle samo bez napadu, więc wybieram głodówkę ,,,bo kazdy kg jest na wagę złota. nas wykańcza to ze myslimy o jedzeniu każde ograniczenie kcal traktuje jako diete

unodostress, masz ciekawy pogląd na temat anoreksji. Myślisz, że ona czegoś uczy? że jak dziewczyna schudła do granic niedowagi to wie że to jest złe i nie powinna tak robić? Jakby choroba mówiła: "oj wiesz było ciężko ale pamiętaj by więcej tego nie robić" to śmiertelność nie wynosiłaby 20%, nie byłoby nawrotów, nie byłoby zaburzeń odżywiania. To nie jest jak dieta: "próbowałam dukana ale był kiepski to spróbuje innej". To ma podstawy psychiczne. Tobie się wydaje że skoro ktoś się otarł o anoreksję to zrobi wszystko żeby nie wrócić? Gówno prawda, niestety :( Wiele dziewczyn kojarzy to z najfajniejszym czasem w życiu, sukcesami, pochwałami, mega satysfakcją, dlatego tak trudno całkowicie się od tego odciąć i jeść te 1500 kcal.. jak każdy normalny człowiek. Jeśli dziewczyna nie wylądowała w szpitalu/zemdlała na ulicy to raczej nie powie że niejedzenie przez kilka dni jest czymś złym, strasznym, przerażającym.
rrt43, w sumie cel też mamy taki sam tylko mi vitalia nie chciała zaakceptować. No i jakby nie patrzeć to startowałam z wagą 79. Ja mam 168. I zazdroszczę Ci tych 2500, miałam przez pewien czas na fazę "sprawdzenia" ile tak naprawdę muszę jeść i szłam od 600 kcal co 200 w górę, na 1200 utrzymałam wagę na 1300 zaczęłam tyć. :/ Wg mnie to myślenie że każdy kg na wagę złota jest błędne i też się przyczynia do porażki.

bez terapii (i być może leków) - tak, zawsze tak będzie. Daj sobie pomóc, zapisz się na terapię, sama się zamęczysz.

zakładam że może ta rada coś pomoże bo idąc tym tokiem myślenia o anoreksji możemy radzić i radzić a ona i tak będzie się głodziła.. ja założyłam, że po prostu autorka nie ma świadomości jak to rozsądnie zrobić bo jeśli choroba jest zaawansowana na tyle, że i tak i tak będzie się głodziła i rzeczywiście jest to anoreksja to tylko specjalista a nie forum o odchudzaniu..

Dużo jest osób, które swój słaby charakter próbują usprawiedliwić problemem psychicznym. W ogóle posiadanie problemu psychicznego jest teraz bardzo w modzie, więc czemu by nim nie przykryć tego, że po prostu nie chce mi się wziąć w garść. Od takiego myślenia jest rzeczywiście blisko do choroby, sama zmagałam się 3 lata z bulimią, więc nie mów mi piggy, że nie wiem o czym piszę.

kl4ra, to do mnie? Jeśli tak to nie denerwuj się. Wiem, że jest moda na wszelakie zaburzenia i wiele dziewczyn ma tendencje do myślenie: o rany jak mi źle, jestem sierotka marysia, help me. Z jednej strony sobie myślę: żałosne, z drugiej: wiele dziewczyn przez to umiera. Sama nie wiem czemu niektóre "potrafią się wziąć w garść", a niektóre nie. Nie wiem czy można mówić, że autorka ma słaby charakter. Zależy na który fragment życiorysu patrzeć, bo żeby mieć w liceum średnią 5,3 jeszcze do tego schudnąc na głodówce trzeba być naprawdę silnym. (ja do dziś nie rozumiem jak np na 4 dniu bez jedzenia mogłam wkuwać liczbę ludności w krajach europy albo tabele czasowników z niemca może to dziwnie brzmi, ale dzisiaj już bym tak nie umiała, nie wiem gdzie tkwi "sekret"). I nadal uważam, że to jednak inny rodzaj odchudzania niż reprezentuje większość dziewczyn na vitalii, którym po prostu zależy na wciśnięciu się w ciuchy, pochwałach, nie wiążą schudnięcia ze szczęściem i nie przekładają przez to życia "na potem". No i nie wiem czy faktycznie moje posty tak zabrzmiały, ale nie twierdzę, że z tego nie da się wyjść. DA SIĘ. JAK CZŁOWIEK CHCE TO POTRAFI WSZYSTKO. I wierzę w to, że kiedyś coś się zmieni. (choć po dwóch latach tej wiary jest coraz mniej), ale dopóki walczysz jesteś zwycięzcą. Teraz zaakceptowałam objawy, ale nie zamierzam się dać nimi kierować. Życie jest życiem. A u psychologa byłam. Niewiele wniósł.

kl4ra, i uważasz, że jesteś wyleczona w 100%?

Nie, .piggy. z tym psychologiem to do autorki postu, jakoś tak niefortunnie to napisałam.