Nasze historie odchudzania

W domu życie toczyło się wokół kuchni. Mama i babcia świetnie gotowały, a ja uwielbiałam je podpatrywać i próbować nowych potraw. Codzienne rodzinne obiady, a w weekend świeże, domowe ciasto było dla nas swego rodzaju tradycją. W ten sposób moje genetyczne skłonności do „okrągłej” budowy miały możliwość rozwinąć się. Problemy z prawidłową wagą ciała miałam od dziecka. Z nadwagą walczyłam okresowo stosując krótkie diety razem z mamą. Do odchudzania zawsze mobilizowało mnie zbliżające się ważne wydarzenie np. urodziny, wyjazd nad morze, studniówka, ślub. Do mojego największego odchudzania zmotywowała mnie chęć bycia zgrabną, sprawną młodą mamą, a nie tzw. "mamuśką".

Odchudzanie z Vitalią rozpoczęłam w czerwcu 2008 roku kiedy mój młodszy synek skończył pół roku. Zależało mi na nadzorze dietetyka, bo choć doświadczenie w dietach miałam już spore, to nigdy nie udało mi się na dłużej utrzymać rezultatu odchudzania. Ważne też było to, bym nie straciła laktacji, więc nie było miejsca na „dietowe” eksperymenty. Z Vitalią nauczyłam się zdrowo odżywiać, tracić na wadze nie szkodząc sobie. Od czerwca do grudnia, czyli przez pół roku schudłam 18 kg i zamiast początkowych 88 kg na wadze pojawiło się 69 z groszami. Wynik jest dla mnie powalający - moim marzeniem było stracić 15 kg, choć tak do końca nie liczyłam na to, że zejdę poniżej 10.

W diecie nie lubię uczucia głodu, bo gdy motywacja przygasa można zjeść ogromne ilości, co szybko prowadzi do efektu jo-jo. W diecie Vitalii uczucie głodu miałam tylko w dwóch pierwszych dniach, potem dietkowanie, to była czysta przyjemność. Szykowałam pyszne posiłki najadałam się i nie myślałam w ogóle o jedzeniu. Chwile załamania pojawiały się czasami, ale ciągle miałam w głowie jeden cel - uparte dążenie do upragnionej masy ciała. Nie zależało mi na szybkiej utracie kilogramów, ale na długotrwałym efekcie i na wyrobieniu zdrowych nawyków żywieniowych. Jeśli miałam ochotę na słodkie, jadłam kostkę czekolady lub kawałek ciasta, po to by nie zwariować i nie rzucić się na całą blachę przy nadarzającej się okazji. Potem wracałam na "dobre tory". Tzw. "zachciewajki" pojawiały się głównie w weekendy, a w tygodniu dieta przebiegała wzorowo.

Duże wsparcie otrzymywałam uczestnicząc w dyskusjach na forum jak również prowadząc pamiętnik. Założyłam też kilka grup wsparcia, w których wspólnie motywowaliśmy się do pracy nad sobą. Z aktywnością fizyczną było u mnie mizernie. Odchudzając się zaczęłam podchodzić do niej świadomie i teraz ćwiczę 2-3 razy w tygodniu. Dzięki diecie i jej zasadom wyłapałam swoje główne błędy żywieniowe. Zaczęłam pić więcej wody mineralnej i nie podjadam między posiłkami, które racjonalnie rozkładam na małe, acz regularne porcje.