Skarb Ameryki Południowej – La Pacho

La pacho nazywane również Pau d’Arco, Ipe Roxo, Morada, jest otrzymywane z tropikalnego drzewa rosnącego w Ameryce Południowej i Środkowej. Dochodzi ono do wysokości 35-40m. Jest drzewem twardym, o mocnych korzeniach i korze koloru kasztanowego. Leki pozyskiwane z niego są od wieków wykorzystywane przez tubylców do leczenia różnych dolegliwości. Jest znane i stosowane w Argentynie, Brazylii, Paragwaju. Meksyku, Kolumbii, Peru, Gujanie. W rejonach tych stosuje się różne części rośliny w różnych schorzeniach, zarówno korę, jak też trociny, kwiaty oraz sok. W każdym kraju w nieco innych celach. Przede wszystkim jednak doceniono wywar z kory jako środek pomocny przy nowotworach, w tym jamy ustnej, jelit, prostaty, mózgu, trzustki, ale także jego właściwości przeciwgorączkowe i przeciwbiegunkowe. Pau d’Arco zaleca się również w malarii czy tropikalnych chorobach pasożytniczych.

Substancje czynne

Głównym aktywnym związkiem jest lapachol. Kolejne to β-lapachon, antrachinony, naftochinony, furanonaftochinony, alkaloidy, katechiny, saponiny, triterpeny, flawonoidy. Zawiera również witaminę B1, B2, B3, β- karoten, witaminę C oraz składniki mineralne jak żelazo, cynk, cyna, chrom, mangan, potas, magnez, wapń. Lapachol to żółty barwnik nadający drewnu barwę żółtą. W korze jest go mniej.

Historia

Już w 1873 roku dr Joaquin Almeida Pinto pisał o pozytywnym działaniu Pau d’Arco w gorączce chorobie wrzodowej, chorobach skóry czy reumatyzmie. Z kolei w 1884roku wyizolowano lapachol, a w 1927r został wysyntetyzowany.

Pierwsze badania nad La Pacho przeprowadzono w roku 1968. Wykazały ono działanie, pozyskiwanego z kory lapacholu, przeciwko guzom rakowym u szczurów. Kolejne doniesienia pojawiły się w 1974 roku, gdy Instytut Medycyny Marynarki Wojennej wystosował informację na temat zastosowania preparatów Pau d’Arco. Wymieniał wśród nich zwalczanie pasożytów, ułatwianie trawienia oraz zmniejszenie poziomu glukozy we krwi. W kolejnych badaniach  w 1980r zajęto się wpływem wyizolowanego z rośliny lapacholu na zdrowie. Podawano 20-30 mg/kg/dzień w okresie około 60 dni. U pacjentów zauważono zmniejszenie dolegliwości bólowych, jak również w 2 przypadkach regresję choroby nowotworowej.

Działanie

Jak pokazują badania, preparaty z La Pacho przynoszą pozytywne korzyści w chorobach nowotworowych. Dzięki wprowadzaniu ich do diety, u wielu osób zaobserwowano poprawę stanu zdrowia. Najprawdopodobniej dzieję się tak hamowaniu tworzenia się guza oraz zmniejszanie jego żywotności poprzez substancje zawarte w Pau d’Arco. Zauważono również, iż La Pacho stymuluje organizm do produkcji czerwonych krwinek. Dzięki temu zwiększa się pojemność tlenowa krwi.

Badania pokazują również, iż długotrwałe stosowanie rośliny zmniejsza ból i redukuje obrzęki u osób cierpiących na zapalenie stawów. Doświadczenie na myszach z kolei pokazuje, że Pau d’Arco przyspiesza gojenie się ran. Inne badania wskazują jego korzystny wpływ w walce z grzybami. Ekstrakt z kory zwalczał drożdżaki (Candida ablicans), a z drewna grzyby wywołujące grzybicę stóp i paznokci.

Odnotowano również jego korzystne działanie w walce z wirusami, w tym z wirusem grypy, opryszczyki. Zauważono nawet jego pomoc w walce z wirusem HIV. Pomaga także w infekcjach bakteryjnych. Hamuje rozwój i niszczy bakterie gram dodatnie oraz kwasolubne, ale również pasożyty. Jak się okazuje lapachol uniemożliwia oddychanie mikroorganizmów, tym samym nie pozwala im się rozwijać.

Skutki uboczne

Preparaty z La pacho, są nietoksyczne i mogą być stosowane zarówno przez dzieci, jak też przez dorosłych. Nie ma doniesień na temat stosowania u kobiet ciężarnych, także w źródłach tradycyjnych. Badania na szczurach z kolei wskazują niekorzystny wpływ lapacholu na płód. Stąd lepiej unikać sięgania po niego w czasie ciąży.

W przypadku stosowaniu samego lapacholu zauważono pojawianie się biegunek, wymiotów jak również zmniejszenia krzepliwości krwi przy stosowaniu bardzo dużych dawek (≥1500mg/dzień). Patrząc na doniesienia z krajów, w których wywary z tego drzewa są stosowane od stuleci, pojawiają się wzmianki, iż mogą niekiedy pojawiać się wymioty czy opuchnięcia.

Przygotowanie

1. Wlać szklankę wody do garnka.
2. Wrzucić łyżeczkę kory i przykryć pokrywką
3. Doprowadzić wodę do wrzenia.
4. Zmniejszyć temperaturę i gotować jeszcze przez około 20 minut.
5. W czasie gotowania dolewać wodę, aby wyrównać jej ilość do poziomu wyjściowego.

Nie należy stosować garnków aluminiowych, lecz ze stali nierdzewnej. Można dodawać do niej soku lub osłodzić. Pić 2-8 szklanek dziennie, przy czym większa ilość zalecana jest przy poważniejszych schorzeniach. Ilość dziennych dawek należy zwiększać powoli.